|
·
استانداردهاي كنترل كيفي
محصولات «وايتا سيكرتز» چه هستند؟
«وايتا سيكرتز» با ارائه تنها
محصولات توصيه شدهاي كه محتوي مواد مغذّي با پاية
داروئي است، از بالاترين استانداردهاي كنترل كيفي
برخوردار است. بيآلايشي و سلامت «مكمل»هاي غذايي شما
حائز اهميت است. بسياري از محصولات ارزانقيمت از مواد
مغذّي با كيفيت پايين كه از چين وارد ميشود و محتوي
عناصر آرسنيك، سرب و آهن ميباشد استفاده ميكنند.
از آنجائيكه
FDA ، ساخت
مكمل غذايي را به معناي دقيق كلمه كنترل نمينمايد،
«وايتا سيكرتز» تنها از آزمايشگاههايي استفاده ميكند
كه توسط
FDA
و ساير دفاتر نمايندگي مجاز معتبر تأييد و كنترل
ميشوند. تمامي مكملهاي غذايي توصيه شده توسط شركت
«وايتا سيكرتز» بايد به تأييد دكتر هنگامه اَلِن برسد.
·
آيا فرمولهاي واجد پاية
دارويي شركت «وايتا سيكرتز» قابل خريد است؟
مكملهاي غذايي شركت «وايتا
سيكرتز» به نحو متناسبي قيمتگذاري شدهاند و در برخي
موارد زير قيمت ارائه شدهاند. هدف، ارتقاء سطح زندگي
افرادي است كه از بيماريهاي مزمن رنج ميبرند و به
همين دليل، هر كوششي را در جهت فراهم نمودن محصولات
قابل دسترس مرغوب براي شما انجام دادهايم.
·
چرا فرمولهاي «وايتا
سيكرتز» پيشرفتهتر از ساير فرمولهاي مغذي است؟
اغلب محصولات «وايتا سيكرتز»
مخصوصاً توسط دكتر هنگامه اَلِن كه يك محقق تغذيه
ميباشد فرمولبندي شده است. اين محصولات از لحاظ
باليني مورد آزمايش قرار گرفتهاند و فوايد و نتايج
مطلوب آنها به اثبات رسيده است. «وايتا سيكرتز» از
ميزان رضايت بالايي در ميان مشتريان خود برخوردار است.
از لحاظ علمي ثابت شده است محصولات آن كه به طرز خاصي
فرمولبندي شدهاند (چنانچه طبق دستور مصرف شوند) بدون
هيچگونه اثرات جانبي، تأثيرگذار هستند.
فرمولاسيون اين محصولات توجه
بسياري از پزشكان را در سرتاسر دنيا به خود جلب كرده
است. بسياري از پزشكان غالباً از اين محصولات براي
بيماران خود استفاده ميكنند.
·
بهترين مواد مغذّي كه براي
يك بيماري خاص ميتوان استفاده كرد چيست؟
·
براي بيماري ديابت ومشكلات
وابسته به آن (يعني رتينوپاتي، نوروپاتي، نفروپاتي، و
سكته قلبي) از تركيب «ديابتيك ساپورت»، «اُمگا
فرمولا»، «گنيكوبايلوبا» و «آلفا ليئوپيك اسيد»
استفاده نماييد.
·
براي هايپر ليپيدميا
(hyper lipidemia)
از «ديابتيك ساپورت فرمولا»، «بنيكوجي»
(Beni Koji)،
«اُمگا فرمولا» استفاده نمائيد.
·
براي آرتريت از تركيب
«آرترايتيس ساپورت» و «اُمگا فرمولا» استفاده نماييد.
·
براي ناراحتيهاي دستگاه
گوارش از «وايتا اسيدوفيلوس» استفاده نمائيد.
·
براي يائسگي
از«استروفلاون» و «وايتا اوستئوساپورت» استفاده
نمائيد.
·
براي افسردگي از «وايتا
مود» و «اُمگا فرمولا» استفاده نمائيد.
·
براي تقويت سيستم ايمني خود
از «وايتا اكيناسه»، «وايتا ب ـ كمپلكس» و «اُْمگا
فرمولا» استفاده نمائيد.
·
براي حفظ سلامتي از «وايتا
كامپليت» (براي بزرگسالان)، «وايتا تين» (براي
نوجوانان)، «وايتا كيدز» (براي اطفال) و «اُمگا
فرمولا» استفاده نمائيد.
·
براي پوكي استخوان از
«وايتا اوستئوساپورت» استفاده نمائيد.
·
براي سلامت كبد از «وايتا ب
ـ كمپلكس»، «وايتا كولين» و «اُمگا فرمولا» استفاده
نمائيد.
ساير مواد مغذّي منفرد نيز موجود
ميباشند كه بر پاية نيازهاي شخصي متقاضيان فراهم
آمدهاند.
·
براي حافظة خود چه چيزي
مصرف نمايم؟
«وايتا كولين»، «گنيكوبايلوبا» و
«اُمگا فرمولا». ما معمولاً «وايتا كامپليت» را
بهعنوان يك مولتيويتامين و ميزان مطلوب توصيه
مينمائيم.
·
آيا ميتوانم در رابطه با
كاهش مو كاري انجام دهم؟
از
“Vita
Hair, Skin & Nails” همراه
با نخل زينتي يا “Saw
Palmetto” استفاده نمائيد.
·
برخي از محصولات
آنتياكسيدان خوب كدامند؟
«وايتا فلاونال»، «وايتا گريپ» و
«وايتا C»
·
آيا شما كارتهاي اعتباري
را ميپذيريد؟
ما اغلب كارتهاي اعتباري مهم نظير
American Express،
Discover،
MasterCard
و Visa
را ميپذيريم. تمامي معاملات از طريق يك شبكه كامل
ايمن و بيمه شده انجام ميپذيرد.
·
آيا استفاده از كارت
اعتباري اينجانب به صورت متصل به كامپيوتر، ايمن
ميباشد؟
بله؛ خريداري با كارت اعتباري بر
روي وبسايت «وايتا سيكرتز» صد در صد ايمن ميباشد.
حوزة خريداري سايت ما كاملاً ايمن است.
·
آيا ميتوانم با چك پرداخت
نمايم؟
بله، معهذا سفارش شما به محض اينكه
پول شما توسط حساب بانكي ما تأييد شود، ارسال خواهد
شد.
·
آيا اطلاعاتي كه توسط
اينجانب منتشر ميگردد، محرمانه ميماند؟
بله، محرمانه نگهداشتن مسائل خصوصي
شما يك اولويت است. ما هيچ اطلاعاتي را به كسي غير از
خريدار اعلام نخواهيم كرد.
·
تكليف در مورد سفارشات خارج
از ايالات متحدة آمريكا چيست؟
هر كشوري داراي قوانين خاص خود
براي خريداري و حمل كالاهاي معين ميباشد. به منظور
كسب اطلاعات بيشتر در مورد قوانين خاصي كه ميتواند
خريد شما را تحت تأثير قرار دهد لطفاً به فيلترهاي
عرضة كالا توسط ما توجه فرمائيد.
·
چه گزينشهايي براي نحوة
ارسال كالا وجود دارد؟
ما سه گزينش عمدة حمل كالاي
USPS و پست
اكسپرس (Second Day Air
و Overnight)
را ارائه ميدهيم. براي سفارشات از طريق شبكه جهاني،
لازم است شما مدت 2 الي 3 هفته را براي داخل آمريكا و
2 الي 5 هفته را براي خارج آمريكا درنظر بگيريد. ما
محمولههايي را كه به كشورهايي فرستاده ميشوند كه
اجازة ورود مكملهاي غذايي را به كشور خود نميدهند
تضمين نمينمائيم و شما با مسئوليت خود، اينگونه
سفارشات را انجام خواهيد داد.
·
چگونه ميتوانم يك محصول
خاص را بيابم؟
ليست تمامي محصولات در وبسايت ما
موجود ميباشد.
·
به محض اينكه چيزي را كه در
جستجوي آن بودم، يافتم، چگونه ميتوانم آن را خريداري
نمايم؟
هنگامي كه كالاي مورد نظر خود را
يافتيد:
1.
روي لينكي كه مشخصكنندة
“Add to Cart”
ميباشد و در مجاورت شرح كالا و قيمت قرار دارد كليك
نمائيد.
2.
بدين ترتيب كالاي مورد نظر
به گاري دستي خريد شما
(Shopping Cart) به صورت
online
يا متصل به شبكه كامپيوتري اضافه خواهد شد و شما رابه
صفحة “Shopping Cart Contents”
ميبرد كه تمامي محصولاتي را كه شما پيش از اين انتخاب
نمودهايد، به صورت فهرستي ارائه ميكند.
3.
در صفحة
“Shopping Cart Contents”
شما ميتوانيد مقادير را تغيير دهيد. سپس بايد دكمة
“update order”
را فشار دهيد.
4.
سپس صفحة
“Shopping Cart Contents”
مجدداً Load
ميشود و قيمت كلّ سفارش شما را نشان ميدهد.
·
اگر لازم باشد چيزي را عودت
دهم تكليف چيست؟
سياست بازگشت يا عودت و سياست فسخ
ما در وبسايت ما در پايين صفحة اصلي ثبت شده است.
·
چگونه محصولات شما را
استفاده نمايم؟
لطفاً شرح محصول و ميزان مصرف
توصيه شده را مطالعه فرمائيد. همچنين در صورتي كه
مبتلا به بيماري خاصي هستيد و يا دارو مصرف مينمائيد،
لازم است با يك مددكار بهداشت مشورت نمائيد.
·
ديابت چيست؟
ديابت
(Diabetes mellitus) يك
بيماري مزمن است كه در آن توانايي بدن در استفاده از
انواع قندها كاهش مييابد. اين امر سبب افزايش سطح
گلوكز در خون و دفع آن از طريق ادرار ميگردد. در
موارد حاد شديدتر، اين مسئله همچنين ميتواند منجر به
فقدان توازن آب و املاح معدني در بدن گردد. اين
تغييرات، نتيجة كمبود هورمون مترشحه از پانكراس، به
نام انسولين ميباشد.
·
پانكراس چيست؟
پانكراس غدة كشيدهاي به طول 5 الي
6 اينچ (5/12 الي 15 سانتيمتر) ميباشد كه در حلقة
رودة كوچك و پشت معده واقع شده است. اين غدهّ، يك غدة
مختلط خوانده ميشود چرا كه داراي بخشهاي مجزا با
عملكردهاي متفاوت است. داراي نقش عمدهاي در گوارش
ميباشد (در حدود 99% وزن آن به اين مسئله اختصاص
دارد) و از طريق يك مجراي كوچك شيرههاي گوارشي را به
داخل رودة كوچك رها ميسازد. يك درصد باقيمانده، شامل
جزاير لانگرهانس ميباشد كه در ساخت و ذخيرهسازي
هورمونها از جمله انسولين و رهاسازي مستقيم آنها به
داخل جريان خون دخيل است. در يك فرد بالغ از 000/200
تا يك ميليون جزيرة پانكراسي وجود دارد كه در سرتاسر
غده پراكنده هستند و هر كدام از آنها محتوي چهار نوع
مختلف از سلولهاي اختصاصي يافته ميباشد كه با همكاري
هم در كنترل گوارش و توازن گلوكز فعاليت ميكنند. دو
نوع از مهمترين اين سلولها در ديابت، سلولهاي آلفا و
بتا ناميده ميشوند. سلولهاي آلفا هورموني به نام
گلوكاگُن توليد ميكنند كه با تحريك آزادسازي
ذخيرههاي گليكوژن در كبد، سبب افزايش قند خون
ميگردد. همچنين گلوكاگُن در استفادة بدن از چربيها و
اجزاء سازندة پروتئين دخيل است. سلولهاي بتا، انسولين
ترشح ميكنند كه قند خون را پائين ميآورد. واضح است
كه گلوكاگُن و انسولين دو عمل متضاد با هم را انجام
ميدهند. در حقيقت گلوكاگن به عنوان
hyperglycemic
(افزايشدهندة گلوكز) شناخته ميشود در حاليكه انسولين
hypoglycemic
يا پائينآورندة قند خون خوانده ميشود.
·
انسولين چيست؟
از لحاظ شيميائي، انسولين از
اسيدهاي آمينه كه واحدهاي ساختماني پروتئين هستند
ساخته شده است. انسولين در سلولهاي جزيرهاي به شكلي
كه پروانسولين (proinsulin)
خوانده ميشود سنتز ميگردد كه پيش از رها شدن به داخل
خون به قطعات كوچكي به نام پپتيد
(C peptide)C
و انسولين شكسته ميشود. انسولين، خود شامل دو زنجيره
(A
و B)
ميباشد كه توسط پلهاي حاوي سولفور
(Sulfur Containing bridges)
به هم متصلند.
پپتيد
C
و همينطور انسولين (و تا حدودي پروانسولين)، پيش از
رها شدن، به صورت گرانولهائي در سلولهاي جزيرهاي
بستهبندي ميشوند و هر سه ماده در خون افرادي كه
مبتلا به ديابت نيستند قابل تشخيصند. اگرچه در تصاوير
براي سهولت، ساختار انسولين به صورت دو زنجيرة صاف
كشيده ميشود، اما در حقيقت به صورت يك توپ سهبعدي
درهم پيچيده است. آمينواسيدهاي سطح خارجي آن با
گيرندههاي سلولي انسولين ميانكنش دارند. ثابت شده است
كه امكان اصلاح انسولين از طريق تغيير سايز آن و تركيب
آمينواسيدي آن به منظور ايجاد داروهاي جديد تيپ
انسولين وجود دارد.
·
تفاوتهاي بين تيپ 1 و 2
ديابت چه هستند؟
اين تقسيمبندي حائز اهميت است چرا
كه ارزيابي باليني بيمار و درمان متعاقب آن را تحت
تأثير قرار ميدهد. مكانيسمهاي تيپ 1 و 2 ديابت با هم
متفاوتند. معهذا هر دوي آنها منجر به عدم توانايي
مناسب در كنترل گلوكز ميشوند.
تيپ 1: اگرچه كمتر شايع است، داراي
رخداد ناگهاني است و معمولاً قبل از سن چهل سالگي
ايجاد ميشود، اما ميتواند در هر سنّي رخ دهد. درمان
با انسولين براي حفظ حيات افراد مبتلا به تيپ 1 ديابت
ضروري است و همواره بايد مصرف شود. بدون انسولين، سطح
گلوكز خون به شدت بالا ميرود و چربي به عنوان منبع
جايگزين انرژي شكسته ميشود اين مسئله سبب توليد اجسام
كتوني ميشود كه در صورت تجمع ميتواند منجر به
كِتواسيدوز شود و اين هم به نوبة خود ميتواند سبب
حالت تهوع، استفراغ، بيحالي و درنهايت كُماي ناشي از
ديابت گردد.
تيپ 2: فرمي است كه بيشتر افراد
ديابتي، مبتلا به آن هستند. عليرغم تيپ 1، اغلب افراد
واجد سنين بالاتر از چهل سال را درگير ميكند و آغاز
آن به آهستگي صورت ميگيرد به نحوي كه ممكن است تشخيص
داده نشود. افراد مبتلا به تيپ دوي ديابت هنوز انسولين
ترشح ميكنند، ليكن غالباً ميزان توليد تا حدودي كاهش
مييابد. در تيپ 2، بواسطة پيشرفت بيماري، ممكن است سه
نوع عمده از ناهنجاريها ايجاد شوند:
·
ممكن است گيرندههاي سطح
سلولي توسط انسولين تحريك نشوند كه به اين حالت،
مقاومت محيطي نسبت به انسولين ميگويند. اين حالت
بويژه در افرادي كه ازدياد وزن دارند و در برخي از
افرادي كه داراي توليد مازاد انسولين به صورت جبراني
هستند وجود دارد.
·
ممكن است توليد انسولين
خيلي پائين باشد.
·
ممكن است انسوليني كه توليد
ميشود از لحاظ شيميائي غيرطبيعي باشد و عملكرد
متناسبي نداشته باشد.
اگرچه تيپ 1 و 2 از لحاظ باليني
مجزا از هم هستند، ممكن است برخي از افراد مبتلا به
تيپ 2 ديابت به منظور كنترل مؤثر بيماري ديابت خود
نياز به انسولين پيدا كنند.
·
چگونه متوجه شوم كه مبتلا
به ديابت هستم يا خير؟
در حدود 50% اشخاصي كه مبتلا به
تيپ 2 ديابت هستند از ابتلا خود به اين بيماري آگاه
نيستند به همين دليل، توجه نمودن به علائم و نشانههاي
ديابت و فاكتورهاي خطرساز آن از اهميت خاصي برخوردار
است.
برخي از علائم تيپ 1 و يا تيپ 2
ديابت عبارتند از:
·
تشنگي دائمي
·
ادرار نمودن پي در پي
·
گرسنگي و خستگي هميشگي
·
كاهش يا افزايش وزن غيرقابل
توجيه
·
بهبود كُند جراحتها
·
پوست خشكي كه ميخارد
·
بيحسي يا احساس مور مور در
پاها
·
ديد تار
نشانههاي ديابت تيپ 1 اغلب طي
دورة كوتاهي از زمان پديد ميآيند. در ديابت تيپ 2،
نشانهها ديرتر آشكار ميشوند و برخي از افراد هيچ
علامتي از بيماري را ندارند. اگر شما به كرّات هريك از
اين علائم و نشانهها را داريد، بايد با پزشك خود در
ميان بگذاريد.
·
چه عواملي خطر ابتلاء من را
به ديابت افزايش ميدهند؟
اگرچه دانشمندان به طور كامل
درنيافتهاند كه چرا برخي از افراد به ديابت مبتلا
ميشوند و برخي از افراد خير، واضح است كه عوامل معيني
خطر ابتلاء شما را افزايش ميدهند. شما در معرض خطر
ابتلا به ديابت هستيد اگر:
·
مادر، پدر، خواهر يا برادر
شما ديابت دارند.
·
داراي نژاد آفريقائي
آمريكائي، اسپانيائي آمريكائي يا اسپانيائي آمريكاي
لاتيني، آمريكائي هندي، بومي آلاسكا، آسيائي آمريكائي
و يا از جزيرهنشينان اقيانوس آرام هستيد.
·
فشار خون بالا (80/130 و
بالاتر) داريد.
·
داراي سابقة ديابت در طول
حاملگي (gestational diabetes)
و يا به دنيا آوردن بچهاي با وزن بيش از 9 پوند (بيش
از چهار كيلوگرم) در زمان تولد هستيد.
·
ازدياد وزن داريد يا فرد
چاقي هستيد.
·
غيرفعال هستيد يا سبك زندگي
كمتحركي داريد، يا
·
بيش از 45 سال سن داريد.
اگر شما يك يا چند تا از اين عوامل
خطرساز را داريد، حتي اگر هيچ علامتي را تجربه
نكردهايد، احتمالاً پزشك شما ميخواهد كه شما را براي
ديابت مورد آزمايش قرار دهد.
·
پزشك من چگونه مرا از لحاظ
ديابت مورد آزمايش قرار خواهد داد؟
اگرچه ميزان گلوكز در خون شما بسته
به اينكه كي و چگونه غذا خورده باشيد متفاوت است،
دامنة آن بايد نسبتاً محدود باشد. به طور كلي ميزان
قند خون شما پس از صرف غذا بالاتر از هميشه است و
هنگاميكه براي مدت 8 تا 10 ساعت چيزي ميل نكرده باشيد،
پائينترين ميزان را دارد. اغلب افراد پس از اينكه در
طول شب چيزي نخورده باشند داراي سطحي از گلوكز خون بين
70 الي 110 ميليگرم گلوكز به ازاء هر دسيليتر خون
ميباشند. پس از صرف يك وعدة غذائي كامل، قند خون فرد
بالا خواهد رفت. اما اغلب نه بالاتر از 140 ميليگرم
به ازاي هر دسيليتر. افرادي كه ديابت آنها درمان نشده
است پس از گرسنگي و همچنين خوردن غذا داراي قند خون
بالاتري هستند. به منظور بررسي اينكه شما مبتلا به
ديابت هستيد يا خير، پزشك شما سطح قند خون شما را
آزمايش خواهد كرد. نتايج اين آزمايشات و ساير
يافتههاي باليني براي تعيين اينكه شما ديابت داريد يا
خير و ديابت شما از چه نوعي ميباشد استفاده خواهند
شد. پزشكان قادر نيستند براساس يك آزمايش تنها ديابت
را تشخيص دهند. در عوض، قبل از اينكه تشخيص خود را
تأييد كنند دو يا چند آزمايش گلوكز ترتيب ميدهند.
متداولترين آزمايشات اندازهگيري گلوكز، آزمايش گلوكز
پلاسما به صورت ناشتا، آزمايش قند خون به صورت راندوم
و آزمايش تحمل گلوكز خوراكي است.
·
آزمايش گلوكز پلاسما در
حالت ناشتا: اغلب متخصصين استفاده از آزمايش گلوكز
پلاسما در حالت ناشتا را براي تشخيص ديابت توصيه
ميكنند. قبل از انجام اين آزمايش شما براي مدت 8 الي
10 ساعت نميتوانيد چيزي ميل كنيد. خون از سياهرگ
بازوي شما گرفته ميشود و براي آزمايش به آزمايشگاه
فرستاده ميشود. اگر ميزان گلوكز خون شما در حالت
ناشتا 126 ميليگرم در هر دسيليتر و يا بيشتر باشد
پزشك شما احتمالاً تشخيص ابتلاء شما را به ديابت
ميدهد.
·
آزمايش قند خون به صورت
تصادفي يا راندوم: بسياري از موارد ديابت در طي
معاينات روزمرة پزشكي و زمانيكه خون براي ساير
آزمايشات گرفته ميشود كشف ميشوند.
از آنجائي كه شما قبل از انجام اين
آزمايشات پزشكي الزاماً ناشتا نيستيد و احتمالاً در آن
زمان چيزي خوردهايد، احتمالاً ميزان قند خون شما
بالاست. حتي در اين صورت نبايد ميزان آن بالاتر از 200
ميليگرم در دسيليتر باشد. اگر قند خون شما در حالت
تصادفي بالاتر از 200 ميليگرم در دسيليتر باشد، پزشك
شما احتمالاً به ديابت مشكوك خواهد شد و براي شما
آزمايش گلوكز پلاسما در حالت ناشتا را خواهد داد.
·
آزمايش تحمل گلوكز خوراكي:
در اين آزمايش، فرد از قطرهاي كه محتوي گلوكز محلول
در آب است استفاده مينمايد سپس خون در فواصل زمانبندي
شده در يك دورة سه ساعته گرفته ميشود. اگر سطح گلوكز
پلاسما بيش از حد انتظار بالا رود، فرد، مبتلا به
ديابت تشخيص داده ميشود. اين آزمايش اغلب براي بررسي
ديابت دوران بارداري در بانوان باردار استفاده ميشود
و بندرت براي تشخيص ديابت در ساير بيماران كاربرد دارد
زيرا پردرد و وقتگير ميباشد.
·
چگونه ميتوان احتمال
ابتلاء به ديابت را كاهش داد؟
يك تحقيق جديد بر روي 3234 نفر كه
به شدت در معرض خطر ابتلاء به ديابت قرار داشتند و
بودجه آن توسط دولت فدرال تأمين شده بود نشان داد كه
رژيم غذائي و تمرين ورزشي به نحو چشمگيري خطر ابتلا به
ديابت تيپ 2 را كاهش ميدهد.
برنامة پيشگيري از ديابت يا
(Diabetes Prevention Program)DPP
تحقيق باليني مهمي در مورد روشهاي پيشگيري يا به
تعويق انداختن ديابت در افرادي بود كه در معرض خطر
بالائي از ابتلا به ديابت تيپ2 قرار داشتند. بيماران
اضافه وزن داشتند و گلوكز خونشان بالاتر از حد طبيعي
بود كه به آن تحمل تضعيف شدة گلوكز
(impared glucose tolerance)
اطلاق ميشود. هر دوي اين شرايط عوامل خطرساز نيرومندي
براي ديابت تيپ2 هستند. بدليل وجود خطر بالا در ميان
برخي از گروههاي اقليت، در حدود نيمي از شركتكنندگان
در DPP،
نژادهاي آفريقايي آمريكايي، آمريكايي هندي، آسيايي
آمريكايي، جزيرهنشينان اقيانوس آرام و اسپانيائي
بودند. DPP
دو روش را براي پيشگيري از ديابت مقايسه كرد: (1) يك
برنامة فشرده از تغذية سالم و تمرينات ورزشي و (2)
استفاده از مِتفورمين كه يك داروي ديابتي است. افرادي
كه به يك فعاليت جسماني متعادل در حدود 30 دقيقه در
روز مبادرت ورزيدند و به همراه آن از يك رژيم غذايي
كمچربي و كمكالري استفاده كردند و 5 الي 7 درصد وزن
بدن خود را كم نمودند (يا در مورد كسي كه 200 پوند يا
90 كيلوگرم وزن دارد، در حدود 12 پوند يا 5/5 كيلوگرم
از وزن خود كم كند) خطر ابتلا به ديابت تيپ2 را تا
حدود نصف (58%) كاهش دادند. آن دسته از افرادي كه
متفورمين دريافت ميكردند خطر ابتلا در آنها تا يك سوم
(31%) كاهش يافت.
·
از كجا ميتوان متوجه شد كه
داروهاي ديابت به خوبي عمل ميكنند؟
ميزان قند خون خود را روزانه كنترل
نمائيد تا دريابيد آيا داروهاي ديابت شما به طور
مناسبي عمل ميكنند يا خير. اگر تصور ميكنيد داروهاي
شما خوب عمل نميكنند با پزشك خود مشورت نمائيد. براي
كسب نتيجة بهتر، داروهاي خوراكي بايد هر روز به طور
مرتب مصرف شوند نه به طور نامنظم و نبايد براساس قند
خون استفاده از دارو را شروع كرد و يا آن را متوقف
نمود. از آنجائي كه بسياري از دوزها در دسترس هستند،
يك پزشك ممكن است ميزان مصرف يا دوز دارو را در صورتي
كه قند خون خيلي بالا يا پائين رود تغيير دهد. برخي از
اين داروها را ميتوان در تركيب با ديگري استفاده كرد.
شما تنها زماني بايد داروهاي ديابت خود را تغيير دهيد
كه پزشكتان به شما چنين كاري را توصيه نمايد.
·
ادعاي «عاري از چربي» يا
“fat free”
بر روي برچسب غذاها به چه معناست؟
ادعاي
“fat
free” محتويات غذائي بر روي
برچسب غذاها بدين معناست كه وعدة غذائي مزبور محتوي
مقادير كمچربي (كمتر از 5% گرم به ازاي هر وعده)
ميباشد. در مورد غذاهائي كه به طور طبيعي عاري از
چربي هستند (بدين معنا كه به منظور پائين آوردن محتواي
چربيشان نياز به فرآوري يا فرمولبندي مجدد ندارند)
بايدبه طور علني نشان داد كه چربي به طور معمول در
آنها وجود ندارد. مثلاً «بروكلي به عنوان يك غذاي فاقد
چربي».
غذاهاي عاري از چربي يا كمچرب
اغلب محتوي مقادير بالايي از قند اضافه شده يا سديم
براي بران فقدان طعم ميباشند كه بدنبال حذف چربي
ايجاد ميشود. مصرفكنندگان بايد به ميزان كالري موجود
در يك وعده غذائي منفرد توجه كافي داشته باشند تا از
اين نتيجهگيري كه عبارت «عاري از چربي» مترادف
«كمكالري» است اجتناب شود.
مرجع: مصوبة 21 از قانون مقررات
فدرال Total Fat: 21 CFR
101.62 (b); (CFR)
·
ادعاهاي «عاري از قند» يا
“sugar free”
و «بدون قند اضافي» يا “no
sugar added” بر روي برچسب
غذاها به چه معناست؟
ادعاي «عاري از قند» محتويات غذائي
بر روي برچسب غذاها به اين معناست كه هر وعدة غذائي
مزبور محتوي مقادير كمي قند (كمتر از 5/0 گرم به ازاي
هر وعده) ميباشد.
ادعاي «بدون قند اضافه» يا
“no added sugar”
يا “no sugar added”
در صورتي مجاز است كه هيچگونه قند يا تركيبات محتوي
قند (مثل مربا، ژله، يا عصارة تغليظ شدة ميوه) در طي
فرآوري اضافه نشده باشد. اين ادعا را ميتوان تنها بر
روي غذاهائي بكار برد كه جايگزين غذاهائي ميشوند كه
به طور طبيعي محتوي قند هستند. همچنين اگر غذائي معيار
يك غذاي «كمكالري» (به معناي 40 كالري يا كمتر
بهازاي هر وعده) يا غذائي كه كالري آن تقليل پيدا
كرده (يعني تا 25% كالري آن كاهش يافته) را تأمين
ننمايد بايد گفت آن غذا يك غذاي كمكالري، غذائي كه
كالري آن تقليل يافته باشد نيست.
مرجع: مصوبة 21 قانون مقررات فدرال
sugars-21 CFR 101.60(C): (CFR)
·
وضعيت درمانهاي جديد براي
ديابت به چه صورت است؟
همانگونه كه در وبسايت
FDA اشاره
شده است؛ مركز تحقيقات و ارزيابي بيولوژي
FDA يا
(Center for Biologics
Evaluation & Research) CBER
از تعدادي درخواست تحقيقاتي داروي جديد براي مطالعة
كاربرد سلولدرماني (cell
therapy) و آنتيباديهاي
مونوكلونال و همچنين پروتئينهاي نوتركيب در درمان
تيپ1 و 2 ديابت استقبال كرده است. اما هنوز خيلي زود
است كه بخواهيم در مورد اينكه اين روشها تا چه حد در
درمان ديابت نويدبخش هستند قضاوت نمائيم.
دانشمندان در حال بررسي
فنآوريهاي جديد براي اندازهگيري ميزان گلوكز خون
بدون نياز به سوزن زدن به انگشت هستند. در يكي از اين
روشها اسپكتروسكوپي با امواج نزديك به مادون قرمز
ميزان گلوكز را از طريق پوست اندازهگيري ميكند.
اساساً، اين روش به مثابة اندازهگيري ميزان گلوكز از
طريق تابش اشعهاي از نور بر روي سطح پوست ميباشد و
دردي ندارد. بسياري از گزارشات در نوشتههاي علمي،
چالشها و نقاط قوت و ضعف هريك از اين روشها را براي
اندازهگيري قند بدون ايجاد سوراخ در انگشت تشريح
مينمايند.
·
علائم ديابت كدامند؟
علائم كلاسيك هر دو نوع ديابت
عبارتند از تشنگي، خستگي، خارش يا بثورات جلدي در
ناحية تناسلي (كه توسط عفونتهاي شبه مخمري در ادرار
غني از گلوكز ايجاد ميشود)، افزايش ادرار (بخصوص در
شب) و كاهش وزن. در تيپ1 ديابت، نشانههائي كه از
فراواني كمتري برخوردارند عبارتند از قولنج، يبوست،
تاري ديد و عفونتهاي پوستي. در ديابت نوع2، شروع
علائم ممكن است به حدي تدريجي باشد كه مورد توجه قرار
نگيرند. افراد مبتلا به ديابت تيپ2 كه بيماري آنها
چندين سال تشخيص داده نشده است ممكن است نهايتاً تشخيص
داده شود چرا كه چنين افرادي با شكايت در مورد كاهش
ديد چشم يا زخم در پا و يا درد در پاها كه برخي از
علائم عوارض ديابت هستند به پزشك مراجعه ميكنند.
·
هايپوگلايسمي چيست و علائم
نشاندهندة آن كدامند؟
هايپوگلايسمي يك اصطلاح پزشكي براي
سطحي از گلوكز خون است كه خيلي پائين ميباشد و غالباً
به آن «هايپو» اطلاق ميشود. هايپو در افراد مبتلا به
ديابت اتفاق ميافتد چرا كه مقادير گلوكز براي تأمين
سوخت فعاليت هاي ضروري مغز و ساير اندامها كافي
نميباشد. فقدان گلوكز ممكن است پس از تعريق انسولين و
يا بعد از مصرف داروهاي خوراكي ديابت نظير سوفلونيلورا
(Sulphonylurea)
(بهعنوان مثال اگر مقدار مصرف خيلي بالا باشد يا
بهدليل بيماري كليوي مقدار آن در بدن به صورت تدريجي
افزايش يابد)، وعدهاي از غذا كه با تأخير ميل شود يا
جاافتاده باشد، غذاهايي كه مقدار كربوهيدرات آنها كم
است، تمرينات ورزشي دشوار، و يا نوشيدن الكل بدون غذا
رخ دهد.
علائم يك هايپوي قريبالوقوع نزد
افراد مختلف متفاوت است اما ممكن است شامل تعرق،
اضطراب، بدخلقي، تاري ديد، گرسنگي، رنگ پريدگي، مور
مور شدن لبها و تپش قلب باشد. تشخيص اين علايم و بكار
بستن اقدامات مناسب جهت افزايش ميزان گلوكز ميتواند
از هايپوگلايسمي جلوگيري نمايد.
·
آيا وقوع (يا عود)
هايپوگلايسمي خطرناك است؟
اگر فعاليتي در جهت بهبود صورت
نگيرد، ممكن است بيهوشي حادث شود اما بدن يك عمليات
اضطراري براي بالا بردن سطح گلوكز انجام ميدهد بدين
ترتيب هوشياري دوباره بازميگردد. با وجود اين ممكن
است فرد در محيط خطرناكي باشد و نياز به كمك داشته
باشد. بنابراين اتخاذ اقدامات ويژه در زمان مناسب
(بهعنوان مثال در حين رانندگي) و آگاه نمودن دوستان و
همكاران از وضعيت موجود و اينكه در صورت نياز به كمك
چه كاري بايد انجام داد حائز اهميت است مرگ و مير ناشي
از هايپو خيلي بندرت اتفاق ميافتد.
·
علت بروز ديابت چيست؟
اگرچه هر دو نوع ديابت منجر به عدم
كنترل گلوكز به نحو شايسته ميشوند و استعداد ژنتيكي
در بروز آنها دخيل است، تفاوتهاي آشكاري بين آنها
وجود دارد.
تيپ1: در اين فرم، ما ميدانيم كه
بدن آنتيباديهائي را بر عليه خودش توليد ميكند
(واكنش خودايمني) كه سبب تخريب سلولهاي بتا در
پانكراس ميگردد، اما هنوز مشخص نشده است كه چه عاملي
اين واكنش را آغاز ميكند. احتمالات متعددي پيشنهاد
شده است، از جمله عفونت با برخي از انواع خاص ويروسي،
عفونت با باكتريهاي گروه مايكوباكتريوم، سموم شيميائي
كه توسط غذا حمل ميشوند، خوراندن شير گاو به نوزاد
شيرخوار در اوايل تولد چرا كه يكي از اجزاء سازندة
شيرگاو ميتواند وارد گردش خون نوزاد شده، اشتباهاً
سبب ايجاد پاسخ ايمني با واكنش متقاطع عليه سلولهاي
بتا گردد. معهذا به اندازة كافي شواهد قاطعي براي سهيم
دانستن هريك از اين پيشنهادات وجود ندارد.
تيپ2: در اين فرم سلولهاي بتا حفظ
شدهاند و هيچگونه آنتيبادي يا تهاجم خودايمن وجود
ندارد. در اغلب موارد، عوامل ژنتيكي تعيينكنندة
استعداد ابتلا هستند و عوامل آغازكنندة متداول عبارتند
از جذب اضافي انرژي در غذا كه منجر به چاقي ميگردد،
عدم فعاليت فيزيكي و افزايش سن. از اين ميان چاقي از
اهميت چشمگيري برخوردار است: 80% افراد مبتلا به تيپ2
ديابت، اضافه وزن دارند. ساير موارد نادر شامل برخي از
داروها، ديابت بارداري، و ساير بيماريهاست كه در آنها
هورمونهايي توليد ميشوند كه در مقابل فعاليت انسولين
واكنش نشان ميدهند.
·
ارتباط ميان چاقي و ديابت
چيست؟
چاقي يكي از همهگيريهاي پزشكي رو
به رشد ميباشد كه مردم بريتانيا را مبتلا ميسازد.
بيش از نيمي از جمعيت انگلستان افزايش وزن دارند و در
حدود يكششم از لحاظ باليني چاق هستند. در سال 1980،
در حدود 6 درصد مردمان و 8 درصد زنان چاق بودند. تا
سال 1991، اين ارقام دو برابر شده بودند. چاقي به نحو
چشمگيري خطر بسياري از بيماريها از جمله فشارخون،
بيماري كليوي و ديابت تيپ2 را افزايش ميدهد. تخمين
زده شده است كه بيماريهايي كه بواسطة چاقي ايجاد
ميشوند براي سرويس بهداشت ملي يا
National Health
سالانه بيش از 2 ميليون دلار هزينه برميدارد.
چنين بهنظر ميرسد كه در افراد
چاق (به خصوص آنهائي كه در قسمت فوقاني بدن خود چربي
بيشتري دارند)، سلولهاي بدن شروع ميكنند به مقاومت
كردن در برابر انسولين. متعاقباً نميتوانند به نحو
مطلوب و درستي از گلوكز خون استفاده نمايند و عدمتحمل
گلوكز ايجاد ميشود. برخي از افراد چاق در ابتلا به
جهت جبران، ميزان انسولين بيشتري توليد ميكنند، اما
اين نيز بزودي تضعيف ميشود و ديابت ايجاد ميگردد. به
همين دليل سعي در حفظ وزن معقول از اهميت بالائي
برخوردار است كه ميتوان اين را با محاسبة شاخص جرم
بدن تخمين زد كه همچنين ميزان خطر براي دامنههاي
مختلف شاخص جرم يا (Body Mass
Index) BMI را نشان ميدهد.
·
آيا شما مبتلا به ازدياد
وزن يا چاقي هستيد؟
از لحاظ باليني، چاقي را ميتوان
با يك معيار عددي تحت عنوان شاخص جرم بدن يا
Body Mass Index
تعريف كرد. براي محاسبة اين شاخص، شما بايد وزن (برحسب
كيلوگرم) و قد خود را (برحسب متر) اندازهگيري نمائيد.
سپس وزن خود را به همان صورت كه در مثال زير نشان داده
شده است بر مجذور قد خود تقسيم نمائيد و شاخص جرم بدن
خود را از جدول بخوانيد به اين معنا كه:
(بر حسب متر) قد ÷ (بر حسب
كيلوگرم) وزن =
BMI
به عنوان مثال شخصي 78 كيلوگرم وزن
و 6/1 متر قد دارد، بنابراين شاخص جرم بدن او عبارتست
از 4/30=56/2÷78. از جدول زير مشخص ميشود كه اين فرد
از لحاظ باليني در مرز بين ازدياد وزن و چاقي قرار
دارد.
شاخص جرم بدن و خطر نسبي ابتلاء به
ديابت
كمتر از 20 ــ كمبود وزن/ خطر
بسيار پائين
20 الي 25 ــ ايدهآل/ خطر بسيار
پائين
25 الي 30 ــ افزايش وزن/ خطر قابل
ملاحظه
بالاي 30 ــ از لحاظ باليني چاق/
خطر بالا
بالاي 40 ــ خيلي چاق/ خطر بسيار
بالا
·
ديابت چه افرادي را مبتلا
ميسازد؟
تيپ 1 و 2 الگوهاي آغاز كاملاً
متفاوتي دارند. تيپ 1، غالباً در دوران كودكي شروع
ميشود و اوج آغاز آن بين سنين 11 الي 13 سالگي است.
اگرچه ممكن است در هر سني ايجاد شود. اين تيپ از ديابت
عامل حدود 10 الي 25 درصد موارد ديابت در تربيانياست.
تخمين زده شده است كه حداقل 000/20 نفر فرد زير سن 20
سال در بريتانيا ديابت دارند كه تقريباً تمام آنها
مبتلا به تيپ 1 هستند.
تيپ2، خيلي شايعتر است و 75 الي
90 درصد موارد تشخيص داده شده را دربر ميگيرد. اين
تيپ معمولاً بعد از سن 40 سالگي آغاز ميشود، هرچند
شيوع آن به تناسب سن افزايش مييابد. در افراد آسيائي
و آفريقائي ـ كارائيبي خطر ابتلا به ديابت در مقايسه
با سفيدپوستان سه تا چهار برابر بيشتر است. ديابت با
نسبت 3:2 (سه به دو) بيشتر مردان را مبتلا ميكند تا
زنان را.
·
ديابت تا چه حد شايع است؟
مشكل ميتوان شيوع آن را به طور
دقيق تعيين كرد، چون در حدود نيمي از افراد مبتلا به
ديابت نميدانند ديابت دارند. تحقيقات جمعيت براساس
ارزيابي گزارشات پزشكي، الگوهاي تجويز دارو و
پرسشنامههاي پُستي نشاندهندة شيوع كلّي تقريبي 1 الي
5/1 درصد در بريتانيا ميباشد. با اين وجود، ممكن است
اين تخمين زير حد واقعي باشد چرا كه يك بررسي در سال
1993 توسط دفتر سرشماري و بررسي جمعيت كه در آن بيش از
500/16 نفر تحت مصاحبه قرار گرفتند. شيوع 3درصدي را در
محدودة تمام سنين نشان داد. اگر اين ارزيابي براي بيش
از 16 جمعيت انجام شود، كل افراد مبتلا به ديابت زير
4/1 ميليون نفر در جمعيت بريتانياييها خواهد بود كه
از اين ميان بين 1 الي 25/1 ميليون نفر آنها تيپ 2
ديابت را خواهند داشت.
تلاش براي تعيين شيوع ديابت نتايج
متفاوتي را با دامنة 16 الي 100 مورد جديد به ازاي هر
000/100 نفر در سال برست داده است.
از لحاظ جهاني، معضل ديابت فراگير
است و به سرعت رو به فزوني است. يك تحقيق مفصل و جامع
برآورد كرده كه در سال 1997، 124 ميليون نفر در جهان
مبتلا به ديابت بودند كه از اين ميان 97 درصد، تيپ2
ديابت را داشتند. برآورد شده است كه تا سال 2010،
عمدتاً بدليل تغييرات نامطلوب شيوة زندگي در كشورهاي
درحال توسعه در آسيا و آفريقا كه منجر به چاقي و
عدمتحرك ميگردد، تعداد افراد مبتلا به ديابت به 221
ميليون نفر افزايش يابد. در كشورهاي مختلف، اختلاف
فاحشي هم در تعداد موارد ديابت تيپ1 و هم در تعداد
موارد ابتلا به تيپ2 وجود دارد. بدين ترتيب، شيوع
تيپ1، سالانه از حدود 30 مورد به ازاي هر 000/100 نفر
در فنلاند تا تنها 1 مورد به ازاي هر 000/100 نفر در
ژاپن متغير است. رقم مربوط به بريتانيا در حدود 10
ميباشد. شيوع تيپ نيز متغير است.
·
آيا ديابت يك بيماري خطرناك
است؟
پيش از كشف انسولين، ديابت تيپ1
كشنده بود، اما امروزه اين بيماري را ميتوان درمان
كرد. اگرچه معالجة قطعي هنوز امكانپذير نيست، اغلب
افراد از زندگي مطلوبي بهرهمند ميشوند و عوارض آن را
ميتوان به حداقل رسانيد. اگرچه ديابت تيپ2 در ابتدا
به انسولين نياز ندارد، مردم نبايد آن را به عنوان يك
بيماري «خفيف» درنظر بگيرند چرا كه بدون درمان مناسب
عوارض پيشرفت خواهند كرد و طول عمر كاهش خواهد يافت.
جلوگيري از پيشرفت عوارض در هردو
تيپ 1 و 2 ديابت، مستلزم يك مديريت فعال است. اين
مسئله نهتنها مستلزم داروست، كه مستلزم دخالت فعال
فرد در زير نظر گرفتن و كنترل خود و انگيزه و
مسئوليتپذيري بالاست. اين مسئله ممكن است در
فعاليتهاي روزانه خيلي اختلال ايجاد كند. امابايد از
آن استقبال كرد چرا كه مزاياي بلندمدت آن بسيار
چشمگير است.
·
عوارض بلندمدت ديابت
كدامند؟
آگاهي از اين مسئله حائز اهميت است
كه اگر ديابت به خوبي با رژيم غذائي، دارو و يا هر دو
كنترل گردد، در بسياري از موارد حتي پس از 30 سال يا
بيشتر هيچ عوارضي ايجاد نميشود و اين مسئله با انتشار
نتايج تحقيقات 20 ساله در مورد آيندة ديابت در
انگلستان مجدداً مورد تأكيد قرار گرفت. اين تحقيق،
5000 فرد مبتلا به ديابت تيپ2 را در 23 مركز درماني
دربرميگرفت. اين تحقيق نشان داد كه مديريت دقيق سطح
گلوكز خون و فشار خون به نحو قابل ملاحظهاي عوارض
درازمدت را تقليل ميدهند. اين تحقيق نشان داد كه
كنترل بهتر گلوكز خون، خطر بيماري چشمي ناشي از ديابت
را به يك چهارم و بيماري كليوي زودرس را به يك سوم
تقليل ميدهد.
از همه مهمتر اينكه، اين تحقيق
همچنين نشان داد كه كنترل فشارخون در حد نزديك به
ميزان طبيعي منجر ميشود به
·
كاهش مرگ و مير ناشي از
عوارض درازمدت ديابت تا يك سوم ميزان اوليه
·
كاهش سكتههاي مغزي تا يك
سوم
·
كاهش نقايص جدي در ديد تا
يك سوم
درمان فشردهاي كه در اين تحقيق
براي افراد تجويز شد به كيفيت زندگي افراد آسيبي وارد
نكرد. اگرچه برخي از افراد وزن اضافه كردند و برخي
ديگر موارد هايپو در آنها بيشتر رخ داد. رويهمرفته،
چنين نتيجهگيري شد كه «... ميتوان به پيشرفت قابل
ملاحظهاي در سلامت افراد مبتلا به تيپ2 ديابت دست
يافت.» اين دادهها انگيزه و دلگرمي را براي افراد
مبتلا به ديابت براي مديريت بهتر بيماريشان فراهم
ميآورد تا آنجا كه سلامت بيشتر و عوارض كمتري ايجاد
خواهد شد.
عليرغم اين دلگرميها، افراد ممكن
است با مشكلاتي مواجه شوند؛ بهخصوص پس از سالها
زندگي با ديابت اين مشكلات اغلب از طريق آسيب به عروق
خوني ايجاد ميشوند. اگر عروق خوني آسيبديده كوچك
باشند (يعني مويرگها)، ممكن است تأمين خون چشمها،
كليهها و اعصاب مختلف محدود گردد. به مرور زمان، اين
مسئله ميتواند منجر به آسيب به شبكيه چشم و نتيجتاً
تضعيف ديد (رتينوپاتي) شود يا منجر به بيماري كليوي
(نفروپاتي) گردد كه حفظ توازن شيميائي بدن را مشكلتر
ميسازد و يا منجر به درد (گاهي شديد) و بيحسي در ساق
پا و كلاً پا (نوروپاتي) گردد. ادغام آسيب عروق خوني و
اعصاب برخي از افراد را مستعد ابتلا به مشكلات مربوط
به پا نظير زخمهاي ديابتي و حتي گانگرن يا قانقاريا
مينمايد.
نوروپاتي همچنين به ميزان كمتر
ميتواند ساير قسمتهاي بدن نظير بازوها، دستها، صورت
يا اندامهاي داخلي را بسته به ذكر كداميك از اعصاب
مبتلا شده باشند درگير نمايد. اگر عروق خوني بزرگ
آسيبديده باشند خطر فزايندهاي براي بيماريهاي گردش
خون نظير افزايش فشارخون و بيماري قلبي وجود خواهد
داشت.
·
آيا ديابت در تمامي افراد
از روند پيشرفت يكساني برخوردار است؟
تيپ1: در تيپ1، افرادي وجود دارند
بيش از 50 سال از انسولين استفاده كردهاند و از يك
زندگي طولاني و رضايتبخشي بهرهمند بودهاند. اما
برخي افراد شانس كمتري دارند و پيشرفت سريعتري را در
بيماري خود تجربه ميكنند.
تيپ2: در اين تيپ، نسبت پيشرفت
عوارض بستگي به زمان تشخيص بيماري دارد كه هرچه زودتر
باشد بهتر است و همچنين بستگي به كنترل شديد ميزان
گلوكز خون و فشارخون دارد.
·
آيا ژنهايي كه به ارث
ميبريم نقشي در ديابت ايفا ميكنند؟
تيپ1: اين فرم ديابت از طريق
انتقال يك ژن منفرد به ارث نميرسد اما برخي از افراد
ژنةايي دارند كه احتمال ابتلاء آنها را به ديابت
افزايش ميدهد. تحقيقات متعدد نشان داده است كه در
دوقلوهاي همسان (كه داراي ژنهاي يكساني هستند تنها 25
الي 60 درصد هر دو نفر آنها مبتلا به ديابت ميشوند و
اين مسئله قوياً نشان ميدهد كه عوامل غيرارثي ديگري
نيز دخيل هستند. رويهمرفته، در كودكي كه داراي مادر
مبتلا به تيپ1 ديابت ميباشد خطر ابتلا به ديابت مقدار
كمي (تا 3%) افزايش مييابد و اگر پدر او مبتلا باشد
تا 9% افزايش مييابد و اگر هر دو والد مبتلا باشند
خطر به مقدار قابل ملاحظهاي بالاتر است.
تيپ2: اين فرم بيشتر از تيپ1 تمايل
به پيشروي در خانواده را دارد. تحقيقات مفصّل نشان
داده است كه احتمال بروز ديابت در هر دو نفر دوقلوي
همسان در صورتي كه در طي زندگيشان مورد پيگيري قرار
گيرند ميتواند به 100 درصد برسد. علاوه بر اين، تعداد
كمي از خانوادههايي كه بيماري را از طريق يك ژن غالب
به برخي از فرزندان خود انتقال دادهاند به خوبي مورد
مطالعه قرار گرفته است. اين تيپ ديابت
(Mature Onset Diabetes of the Young)
“MODY” يا ديابت آغازشونده
در نزد بالغين جوان ناميده ميشود. در اين موارد
بيماري غالباً در كودكي شكل ميگيرد و با ژنهاي خاصي
مرتبط است.
·
انواع عمدة داروها كه در
ديابت استفاده ميشوند كدامند؟
تيپ1: اين افراد نميتوانند بدون
جايگزيني برخي از اشكال انسولين به زندگي ادامه دهند و
اين بخش عمدة درمان آنها را تشكيل ميدهد.
تيپ2: اگرچه افراد مبتلا به تيپ2
انسولين ممكن است نهايتاً به انسولين نياز پيدا كنند،
معهذا، ساير داروهاي خوراكي نيز بويژه در سالهاي اول
كاربرد دارند كه عبارتند از:
·
سولفونيلوراها
·
بيگوانيدها
·
بازدارندههاي آلفا
گلوكوزيداز
·
گروه گليتازون كه احتمالاً
به زودي مجدداً در انگلستان اعمال ميشود.
علاوه بر اين بسياري از افراد
داروهايي را براي كنترل فشار خون (بازدارندههاي
ACE،
بازدارندههاي بتا، داروهاي ادرارآور) و كنترل چربيها
و كلسترول خون (استاتينها) نياز دارند. اين موارد
بعداً ذكر خواهند شد اما به طور مفصل در اين جزوه مورد
بحث قرار نميگيرند.
·
اين داروها چه زماني مصرف
ميشوند؟
تيپ1: به محض اينكه اين فرم از
ديابت تشخيص داده شد، فرد انسولين دريافت خواهد كرد.
گاهاً، اين مسئله سبب حفاظت از تعداد كمسلولهاي بتاي
باقيمانده ميشود و ممكن است منجر به بهبود موقت
(اصطلاحاً دوران ماه عسل) گردد. معهذا اين بهبود هميشه
كوتاه است و افراد مبتلا به تيپ1 ديابت همواره به فرمي
از ديابت، در كنار كنترل رژيم غذائي در سراسر زندگي
خود نياز خواهند داشت.
تيپ2: در فرد مبتلا به تحمل گلوكز
تضعيف شده يا ديابت تيپ2، اولين روش مديريت بيماري،
اغلب كنترل رژيم غذائي و تعديل شيوة زندگي است. يك
رژيم غذائي كمچربي با ميزان كربوهيدرات بالا (به
همراه تقليل كالري براي افراد چاق) را ميتوان با
افزايش فعاليت جسماني ادغام كرد. اگر اين اقدامات
ناكافي باشد، براي دستيابي به كنترل، داروها به فرم
آبشاري اضافه خواهند شد. در حدود 60 تا 70 درصد افراد
مبتلا به ديابت تيپ2 و تعداد كمتري از افراد مبتلا به
ديابت تيپ داروي خوراكي مصرف مينمايند. پزشك احتمالاً
دارويي نظير يكي از انواع سولفونيلوراها را كه ترشح
انسولين را تحريك مينمايد تجويز كند. در برخي از
افراد بويژه آنهايي كه خيلي چاق هستند، بيگوانيد
متفورمين معمولاً اولين انتخاب است. همچنين امكان دارد
يك بازدارندة آلفا ـ گلوكوزيد از نظير آكاربوز تجويز
شود چرا كه سبب كاهش جذب گلوكز در رودهها و نهايتاً
كاهش جذب آن به داخل خون ميگردد.
·
آيا داروهايي كه براي درمان
ديابت استفاده ميشوند عوارض جانبي دارند؟
تعداد كمي از داروها (از جمله
انسولين) كاملاً عاري از عوارض جانبي هستند. مصرف دارو
تنها به مقداري كه تجويز شده است، گزارش هرگونه عوارض
نامعمول و مبهم به پزشك حائز اهميت است. با وجود اين
داروهائي كه در ديابت استفاده ميشوند عموماً به خوبي
تحمل ميشوند و عوارض جانبي سولفونيلورا كه به طور
گسترده كاربرد دارد به خوبي شناخته شده است و عمدتاً
خفيف است. بيگوايندهاي اوليه با برخي از موارد مرگ و
مير ناشي از تجمع اسيد لاكتيك (تحت عنوان لاكتيك
اسيدوز) مرتبط بودند و از رده خارج شدند. گليتازونها
محصولات جديدي هستند و عمدتاً به خوبي تحمل ميشوند.
عوارض زيانبخش تروگليتازون بر روي كبد تحت بررسي قرار
دارد اما هنوز خيلي زود است كه بگوئيم اين مسئله
ميتواند مشخصة ساير تركيبات گليتازون باشد كه تحت
آزمايشات باليني قرار دارند.
·
آيا به غير از دارو اشكال
درماني ديگري براي ديابت وجود دارد
در مراحل اوليه ديابت، اصلاحات
رژيم غذائي ميتواند براي كنترل گلوكز اضافي (حداقل
براي چندين ماه يا حتي سالها) كافي باشد. يادگيري
اينكه چه چيزي را بايد يا نبايد خورد و چه زمان بايد
خورد (و نوشيد) نيز حائز اهميت است. فيبر يا الياف
افزوده شده در برخي افراد ميتواند كمك كننده باشد و
عوامل حجمدهنده را نيز ميتوان به عنوان يك مكمل رژيم
غذائي و يا داروها تجويز كرد.
·
چه نوع حمايت عمومي براي
افراد مبتلا به ديابت در دسترس است؟
ديابت داراي تأثير چشمگيري بر روي
شيوة زندگي خواهد داشت و همچنين ضرورياتي را براي فرد،
خانواده و دوستان از لحاظ درك اينكه مشكل چيست و چگونه
بايد با آن مقابله كرد ايجاب مينمايد. آموزش بيمار
ضروري است و بسته به مرحلة بيماري فرق ميكند. اين
آموزش ميتواند توسط پرستاران، كارشناسان تغذيه، و
ساير متخصصان بهداشت و سلامت در مراكز درماني محلي
تأمين گردد. ساير اطلاعات از طريق
BDA يا با
رجوع به گروههاي پشتيبان محلّي كه در سرتاسر كشور
فعاليت ميكنند، قابل دسترسي ميباشد.
|
